Yaklaşık iki ay önceye kadar, başından beri ait olmadığımı hissettiğim bir şehirde ve bir çalışma ortamındaydım. Orada iki yıl geçirdim. Bu sürenin sonunda akla gelebilecek tüm olumsuz duygu ve düşünceler,etrafımı sıkı sıkıya sarmıştı. Mutlu olmak için hiçbir sebebim kalmamış gibi, hayallerim sonsuza kadar ertelenmiş gibi ve hatta onları gerçekleştimek için gerekli enerjiyi hiçbir zaman toplayamayacakmışım gibiydi. Her işim ters gidiyordu. Hayatın zaman zaman hepimize hazırladığı o tatlı sürprizlere, ya bir adım geç kalıyordum, ya da onların bir adım önünden gidiyordum ama onları hiçbir zaman yakalayamıyordum.Sonra nasıl oldu bilmiyorum ,oradan kurtuldum. Şu an ise ait olmak duygusunu iliklerime kadar yaşıyorum. O duygular tam tersine döndü. İşlerim tıkır tıkır ilerlemeye başladı. En güçlü hedeflerime artık bir adım daha yakınım. Bu, ruh halim değiştiği için mi oldu, yoksa çevremdekiler değiştiği için mi ayırt edemiyorum. Ama bu değişimi bu kadar güçlü hissetmek beni mutlu etmekten çok üzüyor. Boşa geçmiş, potansiyelimin çöpe atıldığı yıllarıma üzülüyorum.