Bülent
@Bdky
Mesaiye kalan güneşte, içimdeki deli adamı yazmak istiyorum..;)
282 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Rahatsızlığım nedeniyle çok fazla okuyamıyorum. Ancak bitirebildim..
Fakir Baykurt, Kemal Tahir, Mahmut Makal, Orhan Kemal ve Talip Apaydın 1950’lerde Pazar Postası dergisinde bir araya gelip köy romanını tartışmıştı. 1960’ta Beş Romancı Tartışıyor adıyla kitaplaşan kayıtları kapsıyor..
Bu beş romancı, Cemil Sait Barlas’ın sahibi ve başyazarı olduğu, 1951-1959 yılları arasında aralıklı olarak yayımlanan haftalık Pazar Postası gazetesinde bir araya gelir. Aslında davetliler arasında Yakup Kadri ve Yaşar Kemal de vardır fakat Yaşar Kemal oturumlara katılmama prensibi gereği, Yakup Kadri de bilinmeyen bir sebepten ötürü tartışmaya katılmaz.
Tartışmanın kayıtları 1959 yılında “Beş Romancı ‘Köy Romanı’ Üzerinde Tartışıyor” başlığıyla parça parça Pazar Postası’nda yayımlanır ancak tamamının yayımlanması mümkün olmaz. Oldukça ilgi çeken bu tartışma, bir bütün halinde ancak 1960 yılında –Aziz Nesin ve Kemal Tahir tarafından 1958’de kurulmuş olan– Düşün Yayınevi tarafından kitap olarak basılır.
Oturumlarda sadece köy romanı tartışılmamıştır; romanın ne olduğu, romancının edebî ve politik tavrının nasıl olması gerektiği, yazarın biyografisiyle metin arasında bir ilişki olup olmadığı, Türk romanının bugünü ve geleceği, Köy Enstitüleri ve aktüel siyaset konuları da masaya yatırılmıştır.
Bu yönüyle Beş Romancı Tartışıyor masadaki yazarların romancılıkları, yazın uğraşını nasıl gördükleri, edebiyatın düşünsel yanına dair okuma birikimleri, farklı edebiyat kuramlarıyla kurdukları ilişkilere dair çok çeşitli bir malzeme sunuyor. Okuyun bence kitapla ve sağlıcakla kalın
Yoksulluk ve sıkıntı içinde büyüyen, her şeye aç bir köy çocuğunun, köy enstitüsü gerçeğini bizlere ilk ağızdan anlatımıdır aslında bu kitap.
Köy Enstitülerinin amacı, onları salt teorik bilgi ile donatmak değil, işleyen demir ışıldar misali her türlü mesleki eğitimi kazandırarak köy öğretmenliğine hazırlamaktı. Tarım işleri, kendi sebze meyvesini üretmek, inşaat işleri, tuğlacılık, demir işçiliği, marangozluk, dikiş, temizlik, aşçılık konularında uygulamalı mesleki dersler alıyorlardı.
Bedenleri çalışıyor, elleri işliyor ama davranışlarının, konuşmalarının ve düşüncelerinin de gelişmesi gerekiyordu.
Gelsin sıra kültürel derslere.. Kitap okuyorlar, resim yapıyorlar, müzik dersi alıyorlar, enstrüman çalmayı öğreniyorlar, yazarlık, tiyatro…
Dönem dönem kültür derslerine katkı sağlayan isimleri duyunca etkilenmemek elde değil.
Ruhi Su, Sabahattin Ali, Sabahattin Eyüboğlu, Yaşar Kemal, Melih Cevdet Anday, Cahit Külebi bunlardan sadece bir kaçıydı…
Köy Enstitüleri bir eğitim devrimiydi.
Bu enstitülerde özellikle köyde doğmuş, büyümüş ve oranın yaşam koşullarına yatkın çocuklar eğitilerek öğretmen olacaklar ve yurdun dört bir yanına dağılan eğitim neferleri olarak, bilgilerini taze fidanları yetiştirmek için kullanacaklardı. Ama yobazlar boş durur mu cehalet iksiri hazırlıyorlardı.. Kazanın içinde neler yoktu ki, komünist yetiştiriyorlar, kızlı erkekli okuyorlar, bunlar köylüyü uyandıracaklar, köye ağa olacaklar, dedikodular ve iftiralar... kazanın altına habire odun sürerek kaynamasını hızlandırıyorlardı.
Ve ne yazık ki, gericiliğe, siyasete kurban ettirilerek kapatılan aydınlığın yüzü Köy Enstitüleri.
Talip Apaydın'ın sizinle konuşur gibi anlattığı yaşanmışlıklarını, karanlığın acısını çeken çocuğun nasıl aydınlığa çıktığını, Çifteler Köy Enstitüsünde başlayıp,
