Beboo
@Beboo
“Yani... Yalnız işte... Kimsesiz... Ruhen yalnız... Nasıl söyleyeyim... Öyle bir haliniz var ki...”
“Anlıyorum, anlıyorum... Tamamen yalnızım... Ama Berlin’de değil... Bütün dünyada yalnızım... Küçükten beri...”
“Ben de yalnızım...” dedi. Bu sefer benim ellerimi kendi avuçlarının içine alarak, “Boğulacak kadar yalnızım...” diye devam etti, “hasta bir köpek kadar yalnız...”
Reklam
Bir insanın diğer bir insanı, hemen hemen hiçbir şey yapmadan, bu kadar mesut etmesi nasıl mümkün oluyordu?
İçimde, bir yolculukta tanışıp alıştığım, fakat pek çabuk ayrılmaya mecbur olduğum bir insana veda eder gibi bir his vardı.
Artık hiçbir şeyin değişmesine imkan yok... Lüzum da yok.
İnsan tahammül edemeyeceğini zannettiği şeylere pek çabuk alışıyor ve katlanıyor.
Reklam