Bedia

Bedia
@Bedia198
Nazım Hikmet Apple of my eye Şiir Papatya ve ben
TDS
Üniversite
Antalya
30 Kasım
66 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
Dalıp gitmişim yine anlatsın sana gözlerim Yine buğulu değil mi? Yaşlı çünkü Anlamak zor sanki Bekle bir damla düşsün O zaman saniyelik de olsa netleşir Zor olmasa gerek anlamak Hızlı olman gerek Burası nehir olmadan ikimizi de boğmadan... Bedia
Reklam
Ben seni öyle çok seviyorum ki. Sevgimle boğmaktan verdiğim değerle beni basit görmenden korkuyorum.Aslında sevgi veren insan en çok sevgi gören insandır.Sevilmeyi bilmeyen nasıl sevebilir ki! Sevgi verdikçe sevgi almayı seviyorum.Şu an çok mutluyum çünkü sevgi alıyorum.Geçmişte ki keşkelerim ile mutlu gelecekte ki umutlarımla seninle yürümek istiyorum. Evet söyle bakalım sana çok sevgi verirsem benden gider misin? Bedia
Gözlerle konuşmak nedir bilir misin? Aşkı da anlatır sana nefreti de Gözler kalbin aynasıdır derler Benim gözlerim de kendini görüyor musun? Belki aşkla belki de nefretle Bakarım sana... Belki işte sevdiğim adam Belki de bir zamalar sevdiğim o eski adam Hangisi olduğu ben bile kestiremiyorum Bugün yazıyorum bu satırları Yarın ne olacağını bilemeden Sevmeye devam edeceğim kendimi Ben seni kendim gibi sevdim Kalbimde olan bendedir Bende olan da kendimdir Sen kalbimdensin Seni kendimi sevdiğim gibi sevmemek mümkün mü ? Bedia
İnsanlar ağlamayı sevmezler Ezikliği, çaresizliği anımsatır çünkü Ağlamayan insan vicdansız olur Ağlayan da ağlak Gölgenin hakimliği Göz yaşlarımıza ilham verir Kimse görmesin o yaşları... Üstten bakan bedenlerin Kendi içimizde verdiğimiz Savaşla Boğuşmakla Yıllarımızı bitiririz Taki ölünceyedek... Bedia
Sen güldün diye güneş doğdu bak Çok yakından görünüyor mavi Nefes alıyorum yine Gözlerimi kısmışım Yanımdasın biliyorum İçim daha bi canlı Seninle... Yine yeniden doğdum sanki Bu kaçıncı dünyaya gelişim Bir iki üç... Bundan ben de emin değilim Bedia
Reklam