Bedia

Bedia
@Bedia198
Nazım Hikmet Apple of my eye Şiir Papatya ve ben
TDS
Üniversite
Antalya
30 Kasım
66 okur puanı
Nisan 2019 tarihinde katıldı
İnsanlar ağlamayı sevmezler Ezikliği, çaresizliği anımsatır çünkü Ağlamayan insan vicdansız olur Ağlayan da ağlak Gölgenin hakimliği Göz yaşlarımıza ilham verir Kimse görmesin o yaşları... Üstten bakan bedenlerin Kendi içimizde verdiğimiz Savaşla Boğuşmakla Yıllarımızı bitiririz Taki ölünceyedek... Bedia
Reklam
Sen güldün diye güneş doğdu bak Çok yakından görünüyor mavi Nefes alıyorum yine Gözlerimi kısmışım Yanımdasın biliyorum İçim daha bi canlı Seninle... Yine yeniden doğdum sanki Bu kaçıncı dünyaya gelişim Bir iki üç... Bundan ben de emin değilim Bedia
Sen Benim Sarhoşluğumsun
Sen benim sarhoşluğumsun ne ayıldım ne ayılabilirim ne ayılmak isterim başım ağır dizlerim parçalanmış üstüm başım çamur içinde yanıp sönen ışığına düşe kalka giderim. Nazım Hikmet 🌼
Yine sana geldim Söylesene duvar Bu gidiş nereye böyle Yoksa içimde mi büyütüyorum Yitip giden zamanlarımla Kimseye anlatamadığım Ufak sırlarımla ben Yine sana içimi döküyorum Hani hatırlar mısın burda sana demiştim En güvendiğim sırdaşım sensin diye Evet bak yine burdayım İçim de bir avuç siyahla geldim Biliyorum biliyorum sen kimseye söylemezsin... Bedia
Gitmek istiyorum Huzurun olduğu bir yere Sadece doğanın sesi Ben ve iç sesim birde Hafif rüzgar esintisi... Bedia