BEDRETTİN ALİ
@Bedrettinali2
Yaşanan olumsuzluklar, hayatın acımasız darbeleri üstüste gelirken, bir umut ışığı olmalıydı

Tek başıma dimdik büyüdüm. Büyüdükçe dik duruşum yükseldi. Kimseye minnet etmedim, kimsenin lafını dinlemedim. Başkasının gölgesi altında yaşamaktansa, kendi yolumda, karanlıkta yürümeyi tercih ettim. Kendi hayatımı kendi çabalarımla güzelleştirdim. Şimdi ne bu hayattan korkum var ne birinden beklentim.
Bir gün herkes terk edilmiş bir eve benzeyecek. Dışı harabe, içi hatıra dolu
"Kimsenin konuşmadığı bir dil gibiyim...
Kimsenin inanmadığı bir deli...
Yazarının bile okumadığı bir kitap...
Hiç çalmayan bir şarkı...
Hiç vatandaşı olmayan bir ülke...
Hiç sorulmayan bir soru gibiyim...
Kalabalıklar içinde varım ama yok gibiyim..."
Bazen ümitlerle atılan ilk adımlar, beklenmeyen sonların başlangıcı olur.