Yalnızdım ve bunu bilen tek kişi bendim. Herkesten iyi biliyordum. Hepsi bu işin içindeydi: Benim tek yapabildiğim izlemekti. Hepsinden daha dikkatliydim çünkü sürekli aynı şeyleri tekrarlayıp duruyorlardı. 
Sinbad benim fark ettiklerimi fark etmedi. Onun bir şeyleri anlayabilmesi için bağırış çağırış, büyük boşluklar gerekiyordu. Sessizlik varsa sorun yoktu, böyle düşünüyordu.