Özgecan uz
@Begonvilozge
Kitabı bitirince derin, ama gerçekten çok derin bir nefes aldım. Baştan sona Mürşit’in, Madenci’nin ve Şükran’ın “dünya ağrısı”nı içimde hissettim.
Ayfer Tunç sadece yazmamış; doğrudan okuyucuya yaşatmış. Her söz, her olay, her karakter içime işledi…
Konu ve işleyiş ilk bakışta ağır ilerliyormuş gibi görünse de kitaptan hiç sıkılmadım. Madenci’nin derdi ne, Mürşit ne yaşamış olabilir diye diye, merakla ve içimde büyüyen bir ağırlıkla bitirdim.
Bence Ayfer Tunç zamansız bir yazar. Sanki anlatamayacağı hiçbir şey yokmuş gibi; her duyguyu, her kırılmayı, her insan hâlini olabilecek en gerçek ve en derin şekilde anlatabilecekmiş gibi…
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bu, okuduğum dördüncü Ayfer Tunç kitabı. Psikolojiyi ne kadar sevdiğini biliyorum; sanki bu romanında o ilgisini bir hikâyeyle taçlandırmak istemiş gibi. Özellikle Şehnaz’ın duygu durumunu bu denli ayrıntılı aktarmasının başka bir açıklaması yok.
Ancak kitap bana fazlasıyla detaycı geldi. Okurken öyle bir noktaya geldim ki anlatılan her şey zihnimde sahne sahne canlanmaya başladı ve bu durum beni rahatsız etti.
Şehnaz’ın E.’ye duyduğu aşkı “bipolar” olarak tanımlaması ise aslında tüm romanın özeti gibiydi.
Final kısmı daha çarpıcı olabilirdi. Bana göre sonu biraz zayıf kaldı ve havada bitti.
