Artık anlıyorum, insan görkemli güzelliğini ölene dek bilemiyor. Ne dünyanın ne kendisinin. Kalbin terazisi, yitirilmemiş hiçbir şeyin kıymetini hakkıyla ölçemiyor. Oysa bir bilseniz, ah bir bilseniz..
Karadelikler yakınlarındaki yıldızlardan kopan parçaları yutarak büyütüyormuş. Tıpkı insanlar gibi. İnsanlar da içlerinin karanlığını ruhunu emdikleri başka insanların aydınlığıyla besliyor.