Eskiden buna benzer konuları gazetede köşemde yazardım ve ara vermiştim ama konular üst üste biriktikçe birikiyor bu yüzden yük olmadan eritmek lazım dedim. Bu günümüz dijital kuşak farkını değerlendirmeyi 2 örnek düşünce perspektifi üzerine yazmaya karar verdim.
1. Bir ortak etkinlik için gönüllü olarak grup kurdunuz ve anket açtınız. Bu ankette katılımcı için bütün seçenekler düşünülmüş ve eksiksiz. Katılımcıya sadece işaretleme yapmak düşüyor ama her hangi bir işaretleme yapmıyor! (Y jenerasyonu için değer yargısı sorumluluk ve gönüllü olma Emeğe saygı / Z jenerasyonu için Askıya alma, pasif bekleme.)
2. Yılmaz Erdoğan’ın #incitaneleri dizisinde bir sahne diyaloğu sırasında karşısında ki avukata; çoğunluk kurallara uymadığında, mesela herkes kırmızı ışıkta geçtiğinde o sırada ışıkta bekleyen bir vatandaş kendisini nasıl tanımlamalı? İdeal bir yurttaş mı? Yoksa enayinin önde gideni mi? İdeal olan davranış enayilik haline geldiğinde sahtekarlıkta ideal davranış haline gelir. (Y jenerasyonu için kurala uyma, empati vatandaşlık görevi / Z jenerasyonu için normalleşmiş referans davranış ve sosyolojik uyum oluyor.)
Peki neden böyle bir değişim yaşanıyor?
Ben bu durumu EPİSODİK dijital arkadaşlık bağlamında şöyle değerlendiriyorum;
1. Parayla kurulan sosyallik (etkinlik, kafe,atölye,organizasyonlar)
2.Rehberde kayıtlı ulaşılabilir olma. Bağ ve bağlantı kavramı evrimi nedeniyle erişilebilir bağlantı olma.
3.Pasif bekleme hali. Sessizlik, yazmama, açıklama gerektirmez ve sosyal ihlal olarak görülmez.
4. Enstrümantal sosyal ağ. İhtiyaç anında temas.
5.Erişilebilirlik. Düşük yatırım çok insan.
6.Yapısal kopuş değil askıya alma. Dondurma.
7.Etkinlik, mekan ve amaç enstelasyonu bittiğinde ilişki askıya alınır.
Bugünkü arkadaşlık modeli
Sürekli değil / Episodik
Derin