Günümüz kent hayatının en çok çekilen ve artık sıradanlaşmış fenomenlerinden biri, her biri gözlerini ayırmadıkları ekranlarına dalmış görünen atomlaşmış bireylerin oluşturduğu kalabalıklardır.
|jonathan crary, yeryüzü yakılıp yıkılırken*
Oysa biz basit insanlarız. Ve ölümlü. Yaşamayı ve baharı bu yüzden severiz. Doğan her şeye inanırız. Çocuklara, güneşe, bize düşler sunan ay ışığına.
|onat kutlar-bahar isyancıdır.
Bir oyun oynuyorlar. Oynamıyormuş gibi yapma oyunu. Oyunlarını gördüğümü belli edersem, kuralları bozmuş olurum, o zaman cezalandırırlar beni.
Onların oyununu oynamaktan başka çarem yok, oyunu gördüğümü görmeme oyunu.
-R.D. Laing, Düğümler.
Yalnızlık… Onların inandığı gibi inanmıyorum, onların yaşadığı gibi yaşamıyorum, onların sevdiği gibi sevmiyorum… Onların öldüğü gibi öleceğim.
marguerite yourcenar
