Bir bahar sabahını yaşamak gibiydi seninle yașlanmak
Ne kızgın bir güneş oldun yüreğime ne de gökyüzümü karartan kara kara bulutlar
Ilık bir rüzgardın sanki tenime değdi değecek geçen
Ben bir kır papatyasıydım avuçlarının arasında titreyen
Köküm, bağım senin toprağında, seninle var olan
Sahi ne zaman soğudu bu kadar havalar?
Nasıl kaydı gökyüzümü süsleyen bütün yıldızların?
Neden sustun bana söyleyecek tek bir kelimen kalmadan?
Arkana bile dönüp bakmadan..
Ben bir kır papatyasıydım oysaki
Her güneşin batışıyla düştü toprağına yapraklarım
Havalar hala çok soğuk sevgilim,
Bir daha hiç göstermedi güneş kendini sen gittikten sonra
Her yana düşen karanlık hiç buluşmadı aydınlığa
Günler gece olamadı, gecelerime minik gözlerin gün gibi doğamadı
Ha birde sevgilim son yaprağım da sevmiyorda kaldı, ben de hep sonbahar da..