Yyyyyy
@Ben_saul
Sabahattin Ali bir öyküsünde, “Vicdan azabı dedikleri şey ancak bir hafta sürer. Ondan sonra en aşağılık katil bile yaptığı iş için kâfi mazeretler tedarik etmiştir.” demişti. Çok haklı. Ne yapıp eder, kendine hak verir insanlar. Kendimi kimsenin insafına bırakmam; sırf bu yüzden.
Reklam
Birini özlemek her zaman ona geri dönmek anlamına gelmez. Bazen sadece zamana tanıklık edersin; bir gün geldiğinde, onu artık özlemediğini anlayana kadar. Bazı duygular gelip geçicidir ama alışkanlıklar ve bağımlılıklar, onları olduğundan güçlü hissettirir. Kendine bir iyilik yapıp özlemenin seni esir almasına izin verme.
“Seni sevdiğim kadar taşı sevseydim, çiçek açardı,” diyor. Çok sevince insan, karşısındakinin de kendisini seveceğini, kendi sevgisinin ikisine de yeteceğini düşünüyor. Yetmedikçe de sevgisi büyüyor. Kalp gibi. Kalp de vücuda yetmeyince büyüyor. Kalp yetmezliği dediğimiz şey de bu.
Arkadaşlar, insanlar genellikle en çok ses çıkaranı fark eder, en çok şikâyet edeni önemser. Sessizce acına katlanırsan, güçlü olduğunu düşünüp daha fazlasını yüklerler. Oysa asıl mesele, sürekli feryat etmek değil, gerektiğinde sınır çizebilmektir. Değer görmek, sesin ne kadar yüksek çıktığıyla değil, nerede ve nasıl konuştuğunla ilgilidir.
Birini hayatından çıkarmak, diş çektirmek gibi. Dişin çekildiğinde rahatlama hissedersin ama dilin defalarca, farkında olmadan, boş kalan yere gider. Artık acı vermemesi, onu fark etmeyeceğin anlamına gelmez. Bazen bir eksiklik hissi bırakır ve kendini o boşluğu düşünürken bulursun.