Acıları kategorilerine göre ayıramazdın ama üşümesin diye üzerini örttüğün bir insanı kendi elinle soğuk toprağın altına gömen insanların acısı zannımca epey derindi.
Devam etmek, yarım kalmış her olayın zehridir. Bir süre sonra hayatınıza devam etmek için zehre alışıp adapte olmuş olmanız, o zehirle yaşadığınız günlerin acısını hiçbir şekilde hafifletmezdi. Günü geldiğinde şimdi olduğu gibi taptaze belirirdi göz kapaklarınızın ardında.
Her acı, bir öğretiyle gelir ve her kayıp, yeni bir kazançla sonuçlanır. Çünkü hayat, nereye gittiğinizi bilmeden yolculuk yaptığınız bir trenin her durağında cebinize farklı tecrübeler doldurmaya benzer. Son durağımızın en güzel versiyonumuzla süslenmesi için çabalamıyor muyduk en nihayetinde?