Savaşı başlatan Allah değildi, insandı. Kötülüğü yayan Allah değildi, insandı. İnsana bunu yapan yine insandı. İnsanın, insandan daha büyük bir düşmanı yoktu.
Büyük acıların ve kayıpların sesi olmazdı. Acımızı ayrı yaşamıştık belki ama aynı yerden yaralanan insanların yaraları aynı ilaçla sarılırdı. Biz de öyleydik. Aynı yerdendi yaralarımız. İlacımız ise sessizlikti. Derin acılar böyle kanardı.
Çünkü çiçekler yaşam getirebilirdi. Tıpkı ölümü de getirdikleri gibi. Doğum günlerinde hediye edilirlerdi. Tıpkı ölülerin mezarına da dikildikleri gibi.
Kimsenin belli etmediği, birbirine teğet geçen acıları vardı. Hayat herkesi başka yerden sınamıyordu aslında. Hayat herkesi aynı yerden, farklı senaryolarla sınıyordu.