Senin boşluğunda kendimi hayal ederken kendi sonsuzluğumda kayboldum. Gökyüzünün ne kadar büyük olduğunu düşlerken kendi kalbimin ne kadar küçük olduğunu unuttum.
Yüreğimizde hoyratça esen bu güz fırtınası yalnızca solmuş yaprakları savurmamıştı. Aynı zamanda içimizdeki sevgiyi ve aşkı da götürmüş, parlayan yıldızlarımızı da bizden izinsisce söndürmüştü. Bütün umutlarımızı yitirmemize sebep olmuştu.
Şimdiyse... Şimdiyse aldığımız her karar, bir öncekinden daha acı verciydi. Yaptıklarımız, çok daha yıkıcı sonuçları olan eylemlerdi ve hissettiklerimiz yadsınamaz bir ağırkla sırtımıza binen yüklerdi. Sahi biz ne ara bu kadar büyümüştük ki?