Işığa ulaşmak bir adım atmak kadar yakındı oysa o karanlığı tercih edecek kadar yalnızlaşmıştı. Yüreği öylesine acıyordu ki bunu ne birine dile getirecek kadar cesur ne de gücü vardı.
Gönlüne öyle bir yük oturmuştu ki bunu ancak buna yük olarak gelen devâ olabilirdi.
Her geçen gün daha da acıyordu yüreği.
Nasıl olsa görünmezdi. Kim nerden bilebilirdi ki , öylesine bir yara taşıdığını. Bu yüzden anlatamazdı. Anlaşılmama korkusu da taşırdı yüreğinde. O kadar ağırdı ki bu, yarayı daha da taşınmaz ederdi gönüle.
Bu yüzden uzunca sustu. Susuşlarının ona anlattıklarını dinleyip devirdi günleri böylece.
Sâhiden bir âşık aşkından ne vakit vazgeçerdi diye düşünmeden edemedi. Çünkü unutulmak istemedi.
Ve yara buradan tazeleniyordu hiç iyileşmemek üzere.
Benvaveyla🖋️