Artık Danyar'ın da köyde arkadaş edinme zamanı geldi diye düşünürdük. Ama o yine eskiden olduğu gibi hep yalnız gezerdi. Sanki dostluk, samimiyet, sevgi ya da arzulama onun için yabancı, anlamsız kavramlardı.
Ona, duygu ve düşüncelerini gizlemesini öğreten, pek zahmetli geçmiş öksüzlük yılları mıydı? Ona ihtiyatlı, temkinli bir karakter veren öksüz büyümüş olması mıydı?
Belki öyledir.