Monoton hayatların en büyük yanılsaması, her şeyin sonsuza dek bu şekilde süreceği düşüncesidir. Sabahları aynı saatte uyanmak, aynı şehirde aynı adımlarla ilerlemek kişiye bir güven hissi verir. Oysa bu güven, çoğu zaman zihnimizin ürettiği bir sis perdesinden ibarettir.Alışkanlıklar bireyin en büyük konfor alanıdır; fakat aynı zamanda en büyük körlük nedenidir.José Saramago’nun Körlük romanı tam da bu görünmezliği görünür kılan bir destandır. Roman, fiziksel körlüğü anlatır gibi görünse de, aslında insanların alışkanlıklarının yarattığı ruhsal körlüğü derinlemesine işler.