Şunu fark ettik; ne zaman bir Karadeniz türküsü ya da Kürtçe bir şarkı söylesek birileri hemen santurun kılıfına bozukluk bırakıp şarkının bitmesini bekler,sonra da “Nerelisiniz ?”diye sorarlardı. Memleketlerini çok severlerdi.
Otobüste bazen bir bileti birkaç kişiye birden satarlardı. Hiç unutmam,bir keresinde aynı koltuğu üç kişiye satmışlar, muavin bana, “Kardeş sen gel,hemşerimizsin zaten,bu aradaki merdivende Adana’ya kadar idare et. Sonra boşalan yere oturursun.”demişti. “Yahu abi senin Adana dediğin yedi saatlik yol,nasıl bu kadar rahat olabiliyorsun?”diye yanıt vermiştim.
Bir keresinde kadının birinin “affedersiniz,bir bardak su rica edebilir miyim?”diye seslendiği bizim muavinin, “Abla niye yalvarıyorsun ya,istediğin su olsun”dediğine bizzat tanığım örneğin. Teşekkür ve rica memleketim Urfa’da pek kullanılan sözcükler değildi.