Yalnız olmak istiyordu ama kimsesiz olmak istemiyordu. Bu cok farklıydı; bu, insanın içinde bir yeri korkunç şekilde ağrıtan ve inciten bir şeydi. En korkunç şeydi.
Ne kadar güzeldi. Ama yanında kimse yokken, birlikte olmaktan hoşlandığı, ona ait olan, dönüp "Şuna baksana," diyebileceği biri yokken bunun ne anlamı vardı...
"Cennet kendi evimizdir."
"Değildir," dedi Bayan Wilkins, yine şaşırtıcı bir şekilde.
Bayan Arbuthnot afalladı. Sonra nazikçe devam etti. "Ah, evet öyledir. Eğer öyle olmasını seçersek, eğer öyle olmasını sağlarsak, oradadır."
"Seçtim, sağlamaya da çalıştım ama orada değil," dedi Bayan Wilkins.