Melankoli
Beni en güzel günümde
Sebepsiz bir keder alır.
Bütün ömrümün beynimde
Acı bir tortusu kalır.
Anlıyamam kederimi,
Bir ateş yakar derimi,
İçim dar bulur yerimi,
Gönlüm dağlarda bunalır.
Ne kış, ne yazı isterim,
Ne bir dost yüzü isterim,
Hafif bir sızı isterim,
Ağrılar, sancılar gelir.
Yanıma düşer kollarım,
Görünmez olur yollarım,
En sevgili emellerim
Önüme ölü serilir...
Ne bir dost, ne bir sevgili,
Dünyadan uzak bir deli...
Beni sarar melankoli:
Kafamın içersi ölür.
SABAHATTİN ALİ
Ancak çok geçmeden bir gerçeğin farkına vardım. Olayların çeşitliliğine, farklı ülkelerde ve kentlerde geçmesine ve son derece ilginç entrikalarına karşın okuduğum kitapların hepsinde ortak bir yan vardı: İyi insanlar mutsuzdular ve kötüler onların tepelerine biniyordu. Kötülerse iyilerden hep daha başarılı ve akıllıydılar. Ama sonunda kötüler -nasıl olduğu pek anlaşılamasa da- bir şekilde yeniliyor ve iyiler üstün geliyordu. Sonra, kadınların da erkeklerin de hep aynı sözcüklerle dillerinden düşürmedikleri "aşk"tan da bıkip usanmıştım! Bu tekdüzelik sıkıcı olmakla kalmıyor, kafamda kuşkular da uyandırıyordu.