Berfinyrc
@Berffyrc
Şu anda okuduğu kitap
Erkek
kardeş" , "kız kardeş" , "yoldaş" , sömürgeci burjuvazi tarafından
yasaklanan sözcüklerdir; çünkü ona göre kardeşim cüzdanımdır,
yoldaşım çevirdiğim dolaplardır. Sömürge aydını; bencillik,
kibirli yakınmalar, ille de son sözü kendisi söylemek isteyenlerin
çocuksu aptallığı gibi bütün putlarının yanıp kül olduğuna
tanık olur.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Sömürgeci,
sömürge halkının alanını fiziksel olarak, yani ordu ve polis
yardımıyla sınırlamakla tatmin olmaz. Sömürgeci, sömürge
talanının totaliter karakterini adeta resmetmek ister gibi, sömürge
halkını kötülüğün özüne, hayat bulmuş haline dönüştürür.
1 Sömürge toplumu yalnızca değerlerden yoksun bir toplum
olarak tanımlanmakla kalmaz. Sömürgeci, sömürge dünyasında
bu değerlerin yok olduğunu, hatta hiç var olmadığını
söylemekle yetinmez. Yerlinin ahlaktan tamamen yoksun olduğu
söylenir; yalnızca değersiz olmakla kalmadığı, aynı zamanda
değerleri inkar ettiği de ilan edilir. Kabul edelim; yerli, değerlerin
düşmanıdır. Başka deyişle, o mutlak kötüdür. Yanına yaklaşan
her şeyi yok eden çürütücü bir element, estetik ya da ahlakla
ilgili her şeyi biçimsizleştiren yıkıcı bir unsurdur; uğursuz
güçlere sahiptir; gizil güçlerin bilinçsiz ve korkunç bir aracıdır.
Sömürgecinin
yaşadığı yer, beyaz insanların, yabancıların bölgesidir.
Sömürge halkının şehri ya da en azından yerli şehir, siyah
kölelerin köyü, eski şehir, rezervasyon bölgeleri, adları kötüye
çıkmış insanların yaşadığı, adı kötüye çıkmış bir yerdir. Orada,
rastgele bir yerde, rastgele bir şekilde doğarsınız; rastgele
bir yerde, rastgele bir nedenle ölürsünüz. Boş yerin olmadığı
bir dünyadır orası; insanlar üst üste yaşarlar; kulübeleri birbiri
üstüne inşa edilmiştir. Sömürge halkının şehri aç bir şehirdir;
ekmek, et, ayakkabı, kömür, ışık açlığının çekildiği bir
yer . . . Sömürge halkının şehri, yere kapaklanmış, diz çökmüş yığılıp kalmış bir şehirdir
Sömürge dünyası ikiye bölünmüş bir dünyadır. Ayrım çizgileri,
hudutları, kışla ve karakollarla temsil edilir. Sömürgelerde,
sömürgeleştirilen insanın resmi ve kurumsal muhatabı, sömürgecinin
ve baskı rejiminin sözcüsü, polis ve ordudur. Kapitalist
toplumlardaki dini ya da seküler eğitim, babadan oğula
aktarılabilir ahlaki reflekslerin öğretilmesi, elli yıl boyunca
düzgün ve sadık hizmet verdiği için madalya takılan işçilerin
örnek dürüstlüğü, uyum ve bilgeliğin teşvik edilmesi, yani
kurulu düzene saygının bu estetik biçimleri, sömürülen kişinin
çevresinde bir itaat ve yasaklama atmosferinin oluşturulmasına
hizmet eder; bu da düzen güçlerinin işini hatırı sayılır ölçüde kolaylaştırır. Kapitalist ülkelerde, sömürülenler ile iktidar
arasına çok sayıda ahlak hocası, danışman ve "kafa karıştırıcı"
girer. Sömürgelerde ise, tam tersine, sömürge halkıyla teması,
polis ve ordunun sürekli varlığı, sık sık ve dolaysız müdahaleleri
sağlar. Dipçik darbeleri ve napalmlar halka yerinden
kıpırdamamasını öğütler. lktidar aracısının saf şiddet dilini
kullandığını gördük. Aracı, baskıyı hafifletmez, tahakkümü
gizlemeye de çalışmaz. Bunları düzen güçlerinin vicdan rahatlığıyla
sergiler ve uygular. Aracı, şiddeti sömürge tebaasının evlerine
ve zihinlerine taşır.
Sömürgeci ile sömürge halkı eski tanışlardır.
Aslında sömürgeci "onları" iyi tanıdığını söylerken haklıdır.
Sömürgeyi yaratan ve yaratmaya devam eden, sömürgecidir.
Sömürgeci kendi gerçekliğini, yani servetini sömürge sistemine
borçludur.