Solmuş çiçeklerim var sırtımda.
Her gün taşıyıp, boşuna solmadıklarına inandırmaya çalışıyorum.
Böylesi sevgisiz, anlamsız bir dünyada solup yok olmanın en güzeli olduğunu söylüyorum.
Tohumlarını alıp denize dökeceğim; bir daha gelmesinler diye.
Aynı acıyı tekrar yaşamaya gerek yok.
İhtimallerin ihtimaline güvenip var olmak safsatadan ibarettir.
Onlar ölmüş güzeller…
Sırtımdaki en güzel yük onlar.
Gerçek güzeldir. Bu anlayışlara bağlı olarak da yaşadığımız dünya o kadar ilgi
çekici bir yerdir ki, başka dünyaları düşünmenin hiçbir anlamı yoktur
Rönesans Sanati anlayışı