Şehirdeyken, gece rüyalarımda vadiye geliyordum. Sıcak bir öğle ıssızlığında kimsenin görüp çalmadığı kapılardan geçiyordum. Camide yanık ezan sesi! Yüzleri bahçelerde kararmış, alın çizgileri uzaktan seçilebilecek kadar derinleşmiş, yokmuş ya da hiç var olmamış gibi yaşayan, beklemekten kamburlaşmış insanlar.