Berfingrt
@Berfingrt
13 okur puanı
Ocak 2025 tarihinde katıldı
Kendini reddetmezsen dolaylı yollardan erişmeyi umduğun her şeyi zaten elde edebilirsin.
Önce kendini dinlemeyi, tanımayı ve bulmayı seçmelisin insan ne olduğunu bulduktan sonra başka yollara sapmıyor, kendi kalıyor. Eğer hayattaki gayen aynı olursa aynı insan olarak kalırsın, değişim kötü değildir ama sen ne istediğini bilen yolundan sapmayan biri olursun. Marcus öyle derinden işlemiş ki bütün duyguları insan’ın sorgulamaması elde değil. Asıl adı Meditations olan bu kitap meditasyonlar niteliğindedir. Marcus erdemli insan nasıl olur, kontrol edemediğimiz olaylara karşı nasıl davranmalıyız, doğaya uygun yaşamak ne demektir gibi pek çok soruya cevap veriyor. Marcus doğana uygun yaşa der, dış dünyayı değil kendini zihnini kontrol et, başkalarının yaptığı kötülükler senin iyiliğini bozmamalı. Mutlaka okunması gereken bir kitap fikrimce. Son olarak çok hoşuma giden bir alıntıyı bırakıp noktalandırıyorum. İnsanın ruhunu en çok yoran şey yapılmamış işler değil, gereksiz düşüncelerdir.
Reklam
Çocuklarınız sizin çocuklarınız değil. Onlar hayatın kendine duyduğu hasretin oğulları ve kızları. Onlar sizin sayenizde gelir ama sizden değildir. Sizinle birlikte olsalar da size ait değildir. Onlara sevginizi verebilirsiniz ama düşüncelerinizi değil… zira kendi düşünceleri var onların.
Aile, bir bireyin ilk sosyal çevresidir ve bu çevrede edinilen deneyimler, kişinin kişilik gelişimi, değer yargıları ve dünyaya bakış açısı üzerinde belirleyici bir rol oynar. Ebeveynlerin çocukları üzerindeki etkisi yalnızca sevgi, bakım ve rehberlikle sınırlı kalmaz; aynı zamanda onların kimliklerini şekillendirme yönünde güçlü bir etkisi de vardır. Ancak bu etki, kontrol etme arzusuyla birleştiğinde, çocuğun bireysel gelişimini ve özgür düşünebilme kapasitesini ciddi şekilde kısıtlayabilir.
Bazı ebeveynler, çocuklarını kendi inançları, değerleri ve yaşam tarzlarına göre şekillendirmeye çalışır. Bu durum, çoğunlukla “ben yaşadım, o yaşamasın” ya da “doğruyu ben bilirim” düşüncesinden kaynaklanır. Ebeveyn, kendi doğrularını evrensel doğrular olarak kabul eder ve çocuğun da aynı düşünce sistemine sahip olmasını bekler. Bu yaklaşım, çocukta iki temel etki yaratabilir: ya kendi fikirlerini bastırarak uyum sağlayan, sorgulamaktan çekinen bir birey ya da çatışmalarla büyüyen ve aidiyet duygusunu zedeleyen bir kişilik.
Çocuklar, kendi düşüncelerini oluşturma, sorgulama ve hata yaparak öğrenme hakkına sahiptir. Ebeveynin görevi, çocuğa bir rota çizmek değil; ona haritayı verip kendi yolunu bulmasına destek olmaktır. Ancak baskıcı bir ebeveyn tutumu, çocuğun kendine güvenini zedeler ve onun bağımsız bir birey olmasını engeller. Bu da ilerleyen yaşlarda, karar alma becerisi zayıf, sürekli onay arayan ya da kendini gerçekleştiremeyen bireyler ortaya çıkarabilir.
Yasak tanımaz rüzgar
Zincir vurulamaz martıya
Ve insan kalbine
“Yasak tanımaz rüzgar”: Doğanın ve özgürlüğün simgesidir rüzgar. Ne kadar engellenmek istenirse istensin, geçit bulur, girer. Doğal ve durdurulamaz bir güçtür.
“Zincir vurulamaz martıya”: Martı, özellikle edebiyatta özgürlüğün ve başıboş dolaşmanın simgesidir. Onu kafese kapatmak, özünü inkâr etmektir.
“Ve insan kalbine”: En çarpıcı kısmı budur. Kalp, yani duygu, irade ve inanç… Hiçbir otorite bir insanın kalbini zorla ele geçiremez.
Rüzgar gibi, martı gibi ve insan kalbi gibi varlıklar, özlerinde özgürdür; ne doğa zincire gelir, ne de insanın iç dünyası tamamen kontrol altına alınabilir.
Son olarak Puşkin’in özgürlük şiirinde geçen bir alıntıyı sizlerle paylaşmak istiyorum:
Sözcüklerim gür sesle haykırır:
Özgürlük! Sana taparım ben.
Zira bizi anlayanlar içimizde bir şeyi esir ederler.
Bu cümlede Halil Cibran, derin bir gerçeği fısıldıyor bize: Anlaşılmak bir özgürlük değil, çoğu zaman bir tutsaklıktır.
Biri bizi tam anlamıyla kavradığında, artık içimizdeki o en özel, en özgür alan da başkalarının bakışına açılır.
O an, sadece bizde var olan bir şey başkasının gölgesine düşer.
Anlaşıldıkça gizemimizi, yalnızlığımızı ve bir parça özgürlüğümüzü kaybederiz.
Cibran’ın bu sözü, insanın kendi iç âlemine sahip çıkma çabasını sessiz bir isyan gibi dile getiriyor.
Kimi zaman anlaşılmamak, özgür kalmaktır.
Neye yarardı ki güzellik?Alıntı
“Güzellik, bir şeye yaramak zorunda mı? İnsan, güzel olanı anlamaya, hissetmeye, yaşamaya ihtiyaç duyar. Çünkü bazı şeyler yalnızca var olmasıyla anlam kazanır. Bazı şeyler bir amaca hizmet etmek için değil, sadece ruhumuza dokunmak için vardır. Bir manzaranın, bir melodinin, bir hikâyenin bize kattığı his, onun varlık sebebidir. Güzellik, bir şey kazandırdığı için değil, içimizde bir yer bulduğu için değerlidir.”