Çok hızlı okunan, bir oturuşta biten, otobiyografik bir kitap. Özellikle kendisini sürekli sorgulayan annelerin içine su serpecek nitelikte. Çocuklarla olan ilişkilerin zamanın bir diliminde dönüp dolaşıp değişebileceğini gösteren bir okuma oldu. Çocuğun gözünden anneyi okumak hem keyifli hem de düşündürücüydü. Yazar her ne kadar bir mesaj verme kaygısı gütmemiş olsa da “mutlu anne - mutlu çocuk” söyleminin haklılık payını metin içine isteyerek veya hissederek yedirmiş. Tamamen çocuk perspektifinden okumaya odaklanılınca ise ortaya son derece sert bir metin çıkıyor aslında. Birkaç arkadaşım mesaj attı; bu romanın tiyatro oyunu da varmış, bilmiyordum. Kesinlikle izlemek istiyorum.