mete han

Hiç öyle beladan filan söz edip beni korkutmaya kalkma. Ben her gittiğim yere beraber götürüyorum belamı. Benimkisi de başka bir çeşit bela işte! Pek ötmüyor ama, uyutmuyor da beni…
Sayfa 155·Kitabı okudu
Reklam
Ne görseler kalk gidelim diyorlar
Sayfa 133 - çalma·Kitabı okudu
Nasıl olursa olsun, insanın kendi anası her zaman başkalarının anasından azizdir.
Sayfa 122·Kitabı okudu
Başından atamazsın, mümkünsüz… Yani acını diyorum. Hiç kaçıp saklanmayacaksın. Böyledir bu…
Sayfa 109·Kitabı okudu
İlk günü çok ağladılar. Hele Polyuşka, aman!.. Ama şimdi aralarında anlaşmışlar gibi. Bizim önümüzde hiç analarının sözünü açmıyorlar. Dün gece ama, baktım, Mişatka usul usul ağlıyor. Başını yastığın altına sokmuş, duyulmasın diye… Yanına gittim, ‘Neyin var, canım?’ diye sordum. ‘Gel koynumda yat istersen,’ dedim. ‘Yok bir şeyim, yok, nine,’ dedi, ‘uykumda ağladım herhalde…’ Sen de konuş çocuklarınla. Acı onlara. Dün sabah aralıkta konuşuyorlardı. Polyuşka, ‘Dönecek bize anamız,’ diyordu. ‘Genç o daha,’ diyordu, ‘gençler ölmezler.’ diyordu. Daha akılları ermiyor ama küçücük yürekleri acıyor işte, büyükler gibi…
Sayfa 108 - Natalya öldükten sonra·Kitabı okudu
Reklam