Reklam
Sevmek... Fakat kimi? Değmez emeğine bir an için,
Ve yok olanağı sonsuz bir aşkın.
Kendi ruhunda da kalmamış izi geçmişin:
Yitirmiş anlamını sevinçlerin, acıların...
Ah! nasıl bozmak istiyorum onların şenliğini!
Ve küstahça fırlatmak yüzlerine
Acıya ve öfkeye bulanmış demirden bir şiiri!
"Ve eğer bir an unutabilsem kendimi.
Tıpkı özgür, özgür bir kuş gibi.
Uçarım daha dün yaşanmış geçmişe.
Konak, yıkılmış limonluk, bahçe,
- Bütün o sevgili aile çevresi -
Küçük bir çocuk olurum yine."
Öldün, pek çok kişi gibi, sessizce,
Ama yıkılmadan. Ve gizemli bir düşünce
Henüz dolaşmadaydı alnında
Gözlerin sonsuz uykuya kapandığında;
Ve çevrendekiler, ölüm öncesinde
Söylediklerinin anlayamadılar bir tekini bile.
Reklam