Elif Toplu

Elif Toplu
@Berjestee
Bir akşamüstü vakti
Evlerin pencerelerinden sokağa yayılan tabak, çanak sesleri.Evde telaşla akşama yetiştirilmesi gereken yemekler...Günün yorgunluğunu ailenle atacağın masum saatler...Evin reisinin gelmesiyle otururdu bütün aile üyeleri sofraya.Ayrı yemek yemek yoktu buralarda, yemesen bile oturmalıydın onların yanına .Baba gününü anlatmaya başlardı.Esnafsa müşterileriyle ilgili konuşurdu.Kimi bir dert anlatma yeri olarak görürdü bu dükkanları.Severdi insanımız dert anlatmayı da dinlemeyi de.Bu dertler dükkânda başlar uzanırdı böyle sofralara.Arada bir yenilen yemekten bahsedilir,güzelse övgüler eksiği varsa söylenirdi.Anneye gelirdi sıra.Bir ev hanımı olarak kapladığı yer büyük ve genişti.Yuvasını çekip çeviren oydu.Çocukların sorunlarından konuşurdu, kendisine sıra bile gelmezdi kimi zaman.Maddi durum bu sofraları da etkilerdi.İhtiyaçların yeterince karşılanmaması, çocukların büyümesiyle katlanırdı.Belki her istenilen olmazdı ama söylemek bile yolunu açardı.Böyleydi gün sonu...Aile sofradan kalkar ; baba televizyon başına,anne yine ev işlerine,çocuklarda gürültülü şekilde oynamaya giderdi.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
"Etrafımızdakiler için yapabileceğimiz en harika yatırım, kendimizi iyileştirmektir."
"Elbette zorluğun yanında bir kolaylık vardır" Rabbine güven ki çiçek açsın umutların...