a
@Berlin16
Naçar
Kahpe zaman! Ağırdan satıyor kendini,
Bilmiyor herkesin demir gibi kederini.
Kalkın efendiler! Tutun düşenin elinden,
Silin şu ağlayanın göz katrelerini.
Bırakmayın! Bırakmayın! Matem içinde,
Kalbi kırıkları bi'başına naçar biçimde.
Bir şey istiyorum, üzmeyin insanları
Çünkü üzülünce olmuyor eskisi gibi.
Çevirmeyin bu dünyayı haristana,
Eninde sonunda buluşacağız kabristanda.
Akşamdan güneşin doğuşunu seyredeyim dediğim halde, sabah yataktan çıkmıyorum;gündüzden ay ışığını görünce mutlu olmayı umduğum halde, akşam odamdan dışarıya çıkmıyorum. Niçin yataktan çıktığımı, niçin yatağa girdiğimi tam olarak bilmiyorum.
Yaşamımı hareketli kılan mayalı hamurdan yoksunum;gece yarıları beni canlı tutan, sabahları beni uykudan uyandıran dürtüden yoksunum.
Ah, insan öyle fani ki, yaşadığından gerçekten emin olduğu bu dünyada bile, varlığının tek bir gerçek iz bıraktığı bu dünyada bile, sevdiklerinin ruhunda ve hatıralarında o da sönüp kaybolacak, hem de çok çabuk!
Yani her geçen gün sevgili dostum, insanların diğer insanları kendinden yola çıkarak değerlendirmesinin ne kadar aptalca olduğunu daha iyi anlıyorum.