Şunları söylemiştim : Kendini sefil ve küçük, pis kokan ve duygusal olarak dağılmış, iktidarsız, sert, katı, sevgisiz ve boş hissediyorsun. Birlikte olduğun bir kadın yok ve bir kızla birlikte olduğunda onu yalnızca içindeki "insan"ı kanıtlamak için becermek istiyorsun. Sevginin ne olduğunu bilmiyorsun. Sen kabız olmuşsun ve müshil alıyorsun. Kötü kokuyorsun, derin buruşuk ya da kösele gibi, çocuğunu kucağında hissedemiyorsun ve bu yüzden onu küçük, hırpalanan bir köpeğe dönüştürmek istiyorsun.
Araç adi ve aşağılık da olsa amacı haklı kıldığına inanıyorsun. Ama ben sana şunu söylüyorum: Amaç senin ona ulaşacağın bir yoldur. Bugün attığın her adım yarınki yaşamındır. Büyük amaçlara adi araçlarla ulaşılamaz. Sen bunu her toplumsal dönüşümde kanıtladın. Amaca ulaşmak için yapılan adilikler ya da insan dışılıklar seni adi ve insan dışı yapar ve amacı ulaşılamaz kılar.
Ne zaman kendi önderini seçtinse senin gücün yüzyıl öncesinden daha fazla sömürülüyor, yaşamına karşı saygı daha acımasız oluyor ve senin varolma hakkının tanınması tamamen
hak kaybına dönüşüyor.