Oysa ben, Euander, Carmentis adlı Nypha’nın oğlu,
En son giden peşlerinden, zavallı bir sürgündüm sadece,
Ta ki kaderin gücü tekrar lehime dönene ve beni sürükleyene kadar
En uzak sahillerden buraya önüne geçilmez bir güçle.
Sayfa 230 - Toprak — Bekleyiş; Aeneas’tan parçalar.
Vergilius asla aşık olmamıştı ve aşk sandığı şey yalnızca özlemdi, o kaybolmuş manzaraya duyulan sıla hasretiydi, o manzara ki bir zamanlar, ah, evet, çok çok eski zamanlarda, unutulmuş çocukluğun, artık unutulmuş ötelerin zamanlarında, onun için de aşk olmuştu; şiirleri hep o manzara için yazılmıştı,(…)
İnsanlar hayatlarındaki görme ve duymalarıyla sınırlı oluşlarına rağmen, yürek ancak çarptığı kadar ses verebilmesine rağmen, buna göre uyum denilen şey insanlara kader tarafından biçim niteliğiyle ve yalnızca biçim olarak, son bir saygınlık ve geçerlilik diye verilmiş olmasına rağmen, evet, bütün bunlara rağmen, yalnızca güzellik uğruna yapılan her şey bomboş bir hiçlikte ve bütünüyle lanetlenmiş kalmaya yargılıdır (…)