Betül Yılmaz
@Betul__ylmz
'Âyinesi iştir kişinin lafa bakılmaz
Sureti görünür rütbe-i aklı eserinde'
'Hummalı dertler öğüten
Ömür törpüsü değirmen'
'Dünyayı bilen aldanmaz
Ahiret bilen aldatmaz.'
RTEÜ/Tde
34 okur puanı
Kasım 2025 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
'Aramakla bulunmaz ama bulanlar da arayanlardı.'
Büyük arayışla, bir yolculuğa çıkıyoruz bu öyküde. Varacağın bir yer umarak ama varıp varmayacağını da bilemeden...
Hep bir şüphe olacak ardında.. Ve hep bir netliğin gölgesine düşeceksin peşi sıra.
Aşk şüpheden arınmak değil miydi peki?
Acabaların olduğu yerde aşktan söz edilebilir miydi?
Bilinmezliğin içindeki tamamlanmışlıktı aşk ve bu bilinmezliğe razı gelişti biraz da..
Yorulmak mı?
Yorulmadan aşk, aşk kalabilir miydi?
Aslında aşk, yoruldum demeyecek dirayeti göstermekti biraz da.
Hasılı kelam varmak aşkın neticesiydi.
Aşk diye bilinen şey de hakikatti.
Vardım sanmak aşkın da ötesindekini aradığının farkındalığıydı.
Arıyorum diyen, kör pencerede bakınandı.
Vardım diyen, saydam kapıdan bakandı.
Yandım diyen, çoktan aşk aleminden hakikat alemine varmıştı bile.
Aşktan öte hakikat yoktu.
Hakikat de içindeki özdeydi. Sendeydi. Kendindeydi. Kalbindeydi. Evindeydi.
Uzaklarda aramanın da alemi yoktu işte...
Bunu bilecek dimağ olsaydı, görecek göz de olurdu elbet.
Görmenin hükmü aramaktan geçer.
Ara ki bulasın.
Özünden uzak kalanın yolu uzun olur evet.
Ama tüm yolculuklar varmaya çıkar.
(Bir öyküyle aşk üzerine birkaç cümle sarf edebilme cüretine girmem Rasim Özdenören'in kalemini gerçekten sevdiğimdendir.. Kör pencereler son öyküsü.. İyi ki de son bir öykü daha yazmak nasip olmuş. Allah rahmet eylesin. Kör pencereden nasıl da derin hakikatler açtı içimize.. Bu da bir yazarın başarısıdır.)
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
"Herkes rahat içindeyken, bir bendim belada olan. Onu belki de yanlış yerde arıyordum, kentin kör pencerelerinde... Birinin bana yol göstermesi gerekiyor: Onu kör pencerelerde mi aramalıyım?
Yüzüme kapanan kapılar, kör pencereler, hepsi arkalarda kalmıştı, eski günlerde, bilinmeyen yerlerde...
Yüzüme çarpan saydam kapıyı zorlamanın âlemi yoktu artık...
O, kalbimin derinliklerine demir atmış, bekliyordu... Oradaydı. Oydu. "
"Durmadan ittikçe açılan, üstüne yürüdükçe yüzüme kapanan kapının arkasında, orada duruyordu. Elimi uzatsam tutacaktım. Elimi uzatıyorum. Ama her defasında boşa düşüyordum. Onu kör pencerelerde arayıp duruyordum. Çıplak, ıssız bir hayatın ortasına sürgün edilmiştim. "
"Yüreklerimizin tokuştuğu yerde bu barbarlık neyin nesiydi? Kavuşma imkânı varken bunun ertelenmesini ya da reddini neye yormalıydım? Kavuşmanın vukuunda aşk ortadan kalkmış mı olacaktı, bunu mu anlatmak istiyordu yüzüme kapanan kapı? Ona dokunmak istediğimde, dokunma mesafesindeydim, ama saydam kapı dokunmama mâni oluyordu. "