Betül Yılmaz
@Betul__ylmz
'Âyinesi iştir kişinin lafa bakılmaz
Sureti görünür rütbe-i aklı eserinde'
'Hummalı dertler öğüten
Ömür törpüsü değirmen'
'Dünyayı bilen aldanmaz
Ahiret bilen aldatmaz.'
Şu anda okuduğu kitaplar
'Aramakla bulunmaz ama bulanlar da arayanlardı.'
Büyük arayışla, bir yolculuğa çıkıyoruz bu öyküde. Varacağın bir yer umarak ama varıp varmayacağını da bilemeden...
Hep bir şüphe olacak ardında.. Ve hep bir netliğin gölgesine düşeceksin peşi sıra.
Aşk şüpheden arınmak değil miydi peki?
Acabaların olduğu yerde aşktan söz edilebilir miydi?
Bilinmezliğin içindeki tamamlanmışlıktı aşk ve bu bilinmezliğe razı gelişti biraz da..
Yorulmak mı?
Yorulmadan aşk, aşk kalabilir miydi?
Aslında aşk, yoruldum demeyecek dirayeti göstermekti.
Hasılı kelam varmak aşkın neticesiydi.
Aşk diye bilinen şey de hakikatti.
Vardım sanmak aşkın da ötesindekini aradığının farkındalığıydı.
Arıyorum diyen, kör pencerede bakınandı.
Vardım diyen, saydam kapıdan bakandı.
Yandım diyen, çoktan aşk aleminden hakikat alemine varmıştı bile.
Aşktan öte hakikat yoktu.
Hakikat de içindeki özdeydi. Sendeydi. Kendindeydi. Kalbindeydi. Evindeydi.
Uzaklarda aramanın da alemi yoktu işte...
Bunu bilecek dimağ olsaydı, görecek göz de olurdu elbet.
Görmenin hükmü aramaktan geçer.
Ara ki bulasın.
Özünden uzak kalanın yolu uzun olur evet.
Ama tüm yolculuklar varmaya çıkar.
(Bir öyküyle aşk üzerine birkaç cümle sarf edebilme cüretine girmem Rasim Özdenören'in kalemini gerçekten sevdiğimdendir.. Kör pencereler son öyküsü.. İyi ki de son bir öykü daha yazmak nasip olmuş. Allah rahmet eylesin. Kör pencereden nasıl da derin hakikatler açtı içimize.. Bu da bir yazarın başarısıdır.)
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
"Hırçın rüzgar gibi geçti Beyhude Ömrüm"
"İnsanoğlu dünyaya niçin gelir?
Herhalde bir bahçe kurmaya gelir.
Bu düşünceyle gülümsüyorum.
Dünya dediğimiz de bir gurbet değil mi?"
İncelememe 69. sayfadan bir alıntı yaparak başlamak istedim. Sahiden de dünya hayatını bir bahçe ile metaforlaştırabilir miyiz? Bence metaforun âlâsı olur. Peygamberimiz de diyordu ya hani; kıyametin kopmasına bir gün bile kalsa elindeki fidanı dik, diye. İşte son gün bile bahçeyi donatmamızı isteyen bir dinimiz var, daha ne olsun.. Üretmenin, emeğin, faydalı olmanın bu denli önem arz etmesine bir bahçeden yola çıkarak varabiliriz. Ya da bir bahçeye doğru yol alarak varabiliriz..
Hikayenin bütününe dönelim. Tam bir Anadolu insanının Anadolu yaşantısından esintileri getirip önüne seriyor. Betimlemeleri kuvvetli olan kitapları ayrı severim. İşte bu konuda güzel hissettirdi Beyhude Ömrüm.. Bir meyve bahçesinde hangi meyvelerin olabileceğini önceden öngörüp meyve tedarikinizi yapmanız tavsiyemdir. Zira bir armut anlatışı var Mustafa Kutlu'nun, o an armut olsa da yesem dedirtir. Kayısıya geldiğimde şükür ki bir koşu meyveyi alıp kitabın başına oturabildim. Kitabı tam bahçenin sefasının sürüleceği yaz günleri okumanızı ayrıca tavsiye ederim. Bu sıcak günlerde okumak ayrı zevkliydi.
Köylerin zamanla terk edilişi tam da hikayede anlatıldığı gibi oluyor. Şahit olduğumuz o uzun süreç hep de böyle akıyor insanların hayatında. Yavaş yavaş, eksile eksile, özlene özlene.. Kaçınılmaz sona gidiliyor kâr mı tam da bilinemeden...
Kitabı sonuyla da çok sevdim. Her kötü son üzmez. Bir tamamlanmışlık olsun yeter ki. Gözün arkada kalmaması belki de huzurların en güzelidir.. Ne ile geçerse ömür, onun esintisi vurmaz mı son kez yüze? Bir ölümün, ayazın içinde sıcak bir gözyaşı ile gelmesine huzur diyebilir miyiz? Pek tabii bence.
Hikaye iki mevsimi
Eser, karakter, yazar bağlamında hapishaneler konulu tez çalışmalarına destek bir kaynak olabilecek kitap gibi yorumladım okurken. Çoğu kaynağa araştırma yapmaya sevk edecek ama bir o kadar da çeşitli bilgi barındıran güzel bir deneme olmuş. Açıkçası okurken şöyle bir ödevim olsa ne güzel faydalanırdım bu kitaptan demedim değil :D Bunu da burda belirtme sebebim belki birine denk gelir de güzel bir kaynak olur temennisi.
Çok geniş bir perspektiften ele alınmış, tek medeniyetle yetinmeyip İsa'dan Necip Fazıl'a Dostoyevski'den Sabahattin Ali'ye, Rusya'dan Sinop Cezaevi'ne, padişah hanedanından Nazım Hikmet'e, babalardan oğullara, aşklardan ihanetlere, ideolojilerden tutsaklığa değin yok yok. Hepsi ayrı konu ve çoğunun buluştuğu bir ortak payda..
Yazar birkaç konu başlığını kronolojik sıra ile aktarmış. Çok bilgi yüklü bir kitap. Ben Nazan Bekiroğlu' nun edebi değerinin fazla olduğu bir başka kitabı sanmıştım bunu da ama özellikle orta akış pek öyle değildi. Zindanlardan bunalmış olmalıyım ki ortalarda bir sıkılır gibi oldum ama sonra konular değişince yine odakta kalabildim.
Genel olarak beğendiğim didaktik bir okuma oldu. Fazlasıyla edebi bir yazı beklentisinde olmamdan ötürü de bi tık hayal kırıklığım olmuştu. Ama kitabı bitirince burukluğum kalmadı. Güzeldi, istifadeliydi.
Senai Demirci'nin kitapları bitirmek için okunacak kitaplar değil başlamak için okunacak kitaplardır. O yüzden 'bir anda okudum' verimli bir okuma olmaz kanaatimce. Duyguyu sindirmek gerek etkiyi fark etmek için. Kelime oyunlarını 2 kez incelemek gerek tevriyeleri bulmak için. Bir derdin varken ama duaya dilin dönmediğinde sarılacağın şey onun kitaplarıdır. Keza benim okuduğum çoğu kitabı dua niteliği taşıyordu. Ya da ben o nazarla baktım.. Kırık kalplerin titreyeceği sözdür onun kaleminden çıkanlar. Sırrın acziyet olduğunu öğretir. Sığınmak için bir liman arayanlara tavsiyemdir. Allah ile olan bağa en güzel desteğin adıdır Senai Demirci. Adını koyamadığın duyguları o duaya dökmüştür bile. Allah ile en nazik nasıl konuşabilirim sorusunun cevabıdır bu kitap. Başucu kitaplarımdandır. Esmalarla süslenmiş çiçek gibi bir şiir-dua kitabı.. Defalarca okunabilir. Eskimez. Okuduğum her kitabı gönlümü şenlendirmiştir. #senaidemirci
Ramazan ayının başucu kitaplarından olabilecek nadide bir eser. Etkisini o mübarek günlerin atmosferinde hissetmek daha kuvvetli oluyor, Ramazanın büyüsünden olsa gerek.. O coşkuyu Ramazanda yaşayıp, bu coşkunun gölgesinde bir hayat sürebilenlerden olma niyetiyle yola revan olduk..
Dili çok sade ve bi o kadar anlaşılır ki; kitap okunmuyor, akıyor sanki. Altını bol bol çizmek gereğinde hissettim. Evet, bir çoğu bildiğimiz şeyler. Ama bilmek yetmiyor insana işte. Nisyan kökünden gelmemizden belli. Unutuyoruz biz. Kolay unutuyoruz. Bildiğimizi daha önce hiç bilmemişçesine silebiliyoruz hatırımızdan. Oysa bildikçe hatırlamamız gereken ne çok şey var!
