Betül
@Betuul34
depresyon,sosyal fobi,Bipolar bozukluk,Travma sonrası stres bozukluğu,Şizofren,Yıkıcı davranış bozuklukları, stresle basa çıkamama
edebiyat ve şiir bölümündeki yazılar şahsıma aittir.
34 okur puanı
Ağustos 2025 tarihinde katıldı
Bir adım atmadım, yollar mı bitti?
Ruhumun her zerresi ezildi, gitti.
Günler avcumun içinden akıp giderken,
Gece, zihnimde bitmez bir harp başlattı erken.
Uykunun kıyısı uzak, limanlar kayıp,
Karanlık çöktü yine, derdimi sayıp.
Hayatın en keskin, en dik virajındayım,
Kalabalık içinde, bir başıma yoldayım.
Kilometrelerce uzak her bir çehre, her bir ses,
Etrafımda uğultu, yabancı bir nefes.
Sanma ki sadece zaman akıp da geçiyor,
O gürültü benden bir şeyler seçiyor.
Gün bittiğinde kalan, sadece derin boşluk,
Ne bir iz var geride, ne bir parça hoşluk.
Eksilen zaman değil, benim her gece sessizce,
Kendimi kaybediyorum, karanlık ilerledikçe...
Reklam
Gökyüzü gri bir örtü, şehir üzerime yıkılıyor,
İçimde biriken feryat, sessizce içime akıyor.
Gözümün değdiği her çatı yabancı, her ışık uzak,
Meğer ne çok tuzakmış mekanlar, ne çok uzak...
Gidecek yerim yok, ayaklarım serseri bir rüzgar,
Hangi yöne dönsem önümde aşılmaz duvarlar var.
Bir adresim vardı eskiden, unuttum rengini,
Bulamadım bu koca şehirde ruhumun dengini.
Çalacak kapım yok, ellerim ceplerimde üşüyor,
Hangi kapıya uzansam, gölgem bile geri düşüyor.
Suskun kilitler ardında hayatlar dönüyor tıkır tıkır,
İçimde kalan son heves, boğazımda bir hıçkırık.
Gece örtüyor izlerimi, gölgem bile benden kaçar,
Bilmem ki bu karanlık yol, hangi sabaha kucak açar.
Ne bir iz kaldı geride, ne önde bir fener var,
Yorgun bir yürekle kaldım, dünya bana dar, koca bir dar...
Bir halatın incinmiş uç noktasıyım,
Ne ileri ne geri, anca dururum.
Kendi iç savaşımın tek sancısıyım,
Vurulursam eğer... Kaybolurum.
Hayatın ise ta kendisiyim ben,
Ne düne dönerim ne yarına meyil.
Bir gölge misali geçerken içinden,
Anladım, yaşamak kolay şey değil.
Zaman akıp gider kendi yolunda,
Ben ise ortada, o dar boğazda.
Her şey yük olurken ömür dalında,
Tıkanıp kalmışım tek bir avazda.
Adım atsam uçurum, dursam ziyanım,
Ne bir kök salabildim ne uçabildim.
Kendime geciken o son trenim,
Kendi gölgemden bile geçemedim.