"Yanmak ister gönül,
Pişmek sen diyarında...
Ruhun miracına varmak,
Sidretül müntehaya...
Olmadı bir çakıl taşı olmak,
Bilinmeyen yollarda...
Ya da arş-ı alâdan bakmak sana,
Yükselmek gibi maveraya..."⚘️
İnsan bazen içinden konuşur, içinden inanır,
içinden dua eder. Bazen içinden kırar, kırılır.
Bazen içinden küser, bazen içinden ağlar.
İnsan bazen içine çekilir; huzursuz etmek istemez.
Bazen içinden dua eder; mutlu olsunlar ister.
İnsan bazen içinden çıkamaz; içlerinden çıkar…
İçimizdeki Şeytan kitabında ‘unuttum diyemem fakat üzerimde bir tesiri kalmamış’ diye bir cümle geçiyor. Tam olarak bu. Bir zamanlar fırtınalar koparan her şeyin şimdi sadece uzak bir gürültüden ibaret olması. İnsan geçiyor, yara kabuk bağlıyor, izi bile hafifliyor.
