Beyazyüz
@Beyaz_yuzzz
Şu anda okuduğu kitap
Melekler ve Şeytanlar gerçekten çok beğendiğim bir kitap oldu. Bu kadar uzun süre elimde kalmasının sebebi tamamen müsaitlik durumumun olmamasıydı; yoksa bir-iki gün içerisinde çok rahat bitirilebilecek kadar akıcı bir anlatıma sahip. Kitap yalnızca din ve bilim çatışmasını anlatmakla kalmıyor, insanın ne olursa olsun karşı tarafı dinleyip ona göre hüküm vermesi gerektiğini de bir kez daha gösteriyor. Sürükleyici kurgusu ve temposuyla kesinlikle okunmaya değer bir eser. 
Melekler ve Şeytanlar
Melekler ve Şeytanlar
Taaşşuk-ı Talat ve Fitnat, akıcı anlatımı ve duygusal olay örgüsüyle dikkat çeken bir romandır. Kitapta Talat ve Fitnat’ın yaşadığı aşk merkezde yer alırken, olaylar merak uyandıracak şekilde ilerler. Yazarın sade dili sayesinde kitap kolay okunur ve olaylar okuyucunun ilgisini canlı tutar.
Karakterlerin duyguları kısa ama etkili biçimde anlatılmıştır. Özellikle Talat’ın heyecanlı ve duygusal tavırları hikâyeyi daha sürükleyici hale getirir. Fitnat ise daha sakin ve içine kapanık bir karakter olarak dikkat çeker. Romanın ilerleyişi boyunca olaylar giderek dramatikleşir ve kitabın sonu oldukça hüzünlü bir şekilde biter.
Ben kitabı ilk başlarda güzel buldum. Hatta Talat ile Fitnat’ın çok güzel bir aşk yaşayacağını düşündüm. Ancak olaylar ilerledikçe her şey değişti ve kitabın sonu beni üzdü. Ben kitaplarda biraz gerçekliğin dışına çıkılmasını seviyorum. Burada kastettiğim şey fantastik olaylar değil; seven insanların sonunda kavuşabilmesi. Bu yüzden romanın sonunu çok beğenmedim. Bana göre o dönemde gerçek hayatta sevenler kavuşamıyorsa bile, kitaplarda en azından mutlu son olabilirdi. Bu nedenle hikâye etkileyici olsa da sonu beni tatmin etmedi.
Kitabın başları gerçekten güzeldi, özellikle karakterlerin duygularını ve birbirlerine yaklaşma çabalarını okumak keyif vericiydi. Ancak sayfalar ilerledikçe, özellikle 300. sayfalardan sonra hikâye benim için sıkıcı bir hâl almaya başladı. Bir türlü gönül rahatlığıyla birbirlerini sevemediler; sürekli bir engel, bir geçmiş meselesi ya da eski bir karakterin ortaya çıkışıyla hikâye bölündü. Bu durum bir süre sonra duygusal yoğunluğu azaltıp hikâyeyi uzatılmış gibi hissettirdi. Bence bu, konunun tam anlamıyla oturmamış olmasından da kaynaklanıyor olabilir.
Ayrıca kitabın kendini çok tekrarladığını fark ettim. Özellikle iki taraftan birinin sürekli özür dilemek zorunda kalması, bir noktadan sonra aynı döngüye girmiş hissi uyandırıyor. Okuyucu olarak yeni bir gelişme, farklı bir duygu ya da ilerleme görmek istiyorsunuz ama hikâye sizi bu beklentiyle baş başa bırakıyor. Bu tekrarlar kitabın akıcılığını zayıflatmış.
Genel olarak duygusal teması güzel olsa da, konu işlenişi bakımından daha derli toplu ve ilerleyici olsaydı çok daha etkileyici bir kitap olabilirdi. Bu sebeplerden dolayı kitabı devam ettirmedim ve yarım bırakmak zorunda kaldım.
