içimi bazen durduk yere bi buhran sarıyor üzüntü basıyor, nedenini uzun süredir merak ediyorum öğrendim ki, üzüldüğüm şeylerin içimde birikmesiymiş, dışa vuramamakmış.
“bugün, şükrü erbaş’ın şu cümlesine bıraktım kendimi, “durduğun yerde değersiz bir bütün olarak kalmaktansa, parçalana parçalana gitmenin büyük doğruluğuna inanmak.”
