Reklam
Yaşam hastalıklıydı ya da daha ziyade hastalıklı bir hal almış, tahammül edilemez bir şeye dönüşmüştü.
Yaşama fazlasıyla tutku duymaktan,
Umuttan ve korkudan azade olmuş,
Kısacık bir minnettarlık hissiyle şükran duyarız
Hangi tanrıya olursa olsun
Hiçbir yaşam ilelebet sürmediği için;
Ölüler bir daha asla dirilmediği için;
En yorgun nehir bile,
Denizin güvenli sinesine kavuşacağı için.
Haritası ve dümencisi olmayan, varacağı limanı bilmeyen bir gemi gibiydi ve kendini yaşamın akışına bırakmıştı; zaten acı veren de yaşamaktı.
Fırtına dindikten sonra, yeryüzü sanki derin bir nefes almış gibi gelir mi sana da?
Hatta sonrasında harika bir gökkuşağı bulmaya çalışırız.
Bizler için de aynısı geçerli... Ağlayarak rahatladığımızda, gözyaşlarımızdan öğrenmemiz gereken şeyler olduğunu hatırlamalıyız.
Gözyaşlarımız, içimizde bir yerlerde bizi kendimize bağlar.
Duygularımızı dışa vurmayı, onları kimseyi incitmeden başkalarıyla paylaşmayı öğrenebiliriz.
Reklam