İyilik hakkında duyulan en köklü şüphe, iyiliğin esasen kılık değiştirmiş bir narsisizmden ibaret olduğu. Kendimizi iyi hissetmemize yaradığı için iyilik yapıyoruz: İyilikseverler kendi kendini onaylama bağımlısı. 1730'larda filozof Francis Hutcheson'ın karşısına böyle bir argümanla gelindiğinde, kısa bir cevapla konuyu kapatmış: "Kendini düşünmek buysa, varsın öyle olsun... Bundan daha iyi, daha yüce gönüllü bir şey olamaz."
İnsanlar mutsuzlukları için günah keçisi arayıp durursa, paranoya filizlenir. Böyle günah keçisi arayıp durmak insanın kendine ihanet etmesidir çünkü bu yolda kendi iyiliğimizi feda ederiz.