İnsan sadece kendisi için yaşadığın da süflî arzuları her şeye galip gelebilir. Modernite, ihtiras üzerine kuruludur. Dayanağı kendi varlığıdır ve o varlık modern insana "Önce ben, hep ben," dedirtir. Müslüman'ın varlığı ise nefes alırken bile"Hu"der.
Hayatta her şeyin bir sınırı var, bedenimizin bilgimizin duygularımızın hayatımızın dünyanın bile... İyi de gönlümüzün bir sınırı var mı? Sevgimizin muhabbetimizin hüznümüzün şevkimizin sınırı var mı?