Yüzüme bir damla yağmur düştü ve cennetten gelen gözyaşı gibiydi. Bulutlar ve gökyüzü gerçekten bana mı ağlıyor? Bu büyük gri dünyada gerçekten yalnız mıyım? Tanrı'nın benim için ağlıyor olması mümkün mü? Ah, hayır... hayır... hayır... Aklımı kaybediyorum. Lütfen, Tanrım, bana yardım et.
Şimdi bile renkler hâlâ üzerimden akıyor ve pencereden görünen mazara bir harika. Bu hayat çok güzel. O kadar güzel ki dayanmakta zorlanıyorum. Ben de onun görkemli bir parçasıyım! Diğer herkes sadece yer işgal ediyor. Lanet olasıca aptallar. Hayatı alıp gırtlaklarına sokmak isterdim; o zaman hayatın ne olması gerektiğini anlarlardı belki.