Beyzoş
@Beyzade_Sultan
Bir gün ait olduğu yere kavuşmak için kendini özgür bırakacak ve o gün gelene kadar kitaplarda saklanacak biri...
11 okur puanı
Mart 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Açıkçası biraz pata küte yazılmış bir inceleme olacak. Kitabı tazecik bitirdim ve koşarak inceleme okumaya geldim. Tatmin olmadığımdan olsa gerek yapay zekayla da uzunca bir tartışmaya girdim karakterimiz ve etik değerler üzerine. Başlangıçta Meursalt’u sosyopat olarak nitelendirmeye çalıştım. Lakin kendisini sosyopatların aksine manipülatif değil, yalan söylemez, birine bir şeyi empoze etmeye çalışmaz. Hatta tam aksine, Meursalt kendisi bile umursamaz. Ama bu onun umursamaz kişiliğinden dolayı değildir. Anlamlandırmamasından kaynaklıdır ki tüm kitap aslında bize bunu işler. Meursalt sadece anı yaşar, nedeni niçini sorgulamak ona göre anlamsızdır çünkü olan olur. Marie ile evlenme fikrine “Fark etmez.” demesi, annesinin yaşını bilmemesi, cenazesinde ağlamaması, Raymond metresine şiddet uygulayınca buna tepki vermemesi bize bu “anlamsızlığı” yavaş yavaş işler. Asıl bombanın patladığı an ise dürtüselliğinin onu cinayet işlemeye sürüklemesidir. İlk başta gayet zararsız olan tepkisizlik tutumu (dışarıyı uzun uzun izlerken zamanın geçtiğini fark etmemesi, bilincin içinde kaybolması) önce etik değerleri çiğnemesiyle (annesinin ölümüne karşı rahatsız edici duygusuzluğu) ve en sonunda sadece sıcaktan bunaldığı ve bıçağın güneşi gözüne yansıtması sebepleriyle onu bir katile dönüştürmesiyle sonuçlanır. Kitabın asıl vurucu sahneleri mahkeme sahneleri diyebiliriz bence. İnsanların ve özünde yargının Mersault’u birini öldürdüğü için değil annesinin cenazesinde ağlamadığı, cenazenin başında kahve içtiği, ertesi günü Marie ile ilişki kurduğu için suçlaması, idama mahkum etmesi birçok etik ve hukuki soruyu doğurdu. Önceleri “Bu adil değil. Suç cinayetse annesinin ölümünün bununla alakası olmamalı.” desem de, ki Camus’un da düşüncesi bu yönde görülüyor, konuda derinleştikçe kendimde
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Matt Haig hakkında
8/10
Öncelikle Matt Haig’e ne kadar saygı duyduğumu belirtmek isterim. Bu eser kendisinin okuduğum beşinci eseri ve beni her seferinde aynı şevkle ve umutla sarıp sarmaladığını hissediyorum. Diğer kitaplarında da olduğu gibi geçmişinde yaşadığı ağır depresyonu ve ondan kurtuluşunu sağlayan “umudu” öylesine güzel kurgularına entegre ediyor ki insanın hayatı tekrar tekrar yaşayası geliyor. Kullandığını olağanüstü figürler sizin düşünce dünyanıza aykırı dahi olsa kullanma sebebine ve hizmet ettiği düşünce biçimine duyduğunuz saygıdan dolayı sizi hiçbir şekilde rahatsız etmiyor. Bir kere daha bize hayatta en önemli şeyin “yaşamak” olduğunu ve “insan” olmanın değerini diğer kurgularına hem benzer hem de bambaşka bir şekilde ele alıp hatırlatıyor. Kendisinin şişirilmiş bir balon olduğunu iddia edenlerin aksine ben yazarımızın bir kez daha ellerine sağlık diyorum, ihtiyacım olduğu anda bana umut aşılayan eserlerine saygılarımı iletiyorum. Hala okumadıysan yazarımıza bir şans vermenizi içtenlikle tavsiye ediyorum.
Panorama Adası’nın Tuhaf Hikaye Hakkında
6/10
Öncellikle kitabın hikaye anlatılıcılığı şeklinde yazılması benim oldukça hoşuma giden bir anlatım biçimi. Birinin benimle konuşuyor halde olması dikkatimi konu üzerinde tutabilmemde yardımcı oluyor. Bu özellik kitabın belki de tek övebileceğim özelliği. Bolca betimleme bulundurmasına rağmen ben o dünyayı hayal etmekte zorlandım ve hayal edemediğim bir evrenin içine de haliyle giremedim. Kitabın yüzde sekseni betimlemeden oluşuyor desek abartmış olmayız herhalde. Akıcılıktan oldukça uzaktı ve bitirmek için epey emek sarf ettim. Ama yine de eğer ütopik dünya tasvirlerini okumayı seviyorsanız şans verebileceğiniz bir kitap. Olay örgüsünden ziyade anlatılan dünyaya odaklanılırsa bir şeyler vaat edebilen bir eser diyebiliriz. Ben bunu maalesef pek başaramadım.