Son zamanlarda kafamın içi savaş meydanı misali bir kaosla dolup taşıyor. Karar veremiyorum,sorumluluklarımı yerine getiremiyorum, ben ben olmaktan uzaklaşıyorum.Çevreme yine pozitiflik vermeye çalışıyor, hal hatır soruyor, umursamaz görünüyorum.Yine herkesin saygılı, sevecen, mücadeleci diye bildiği rolüme giriyorum .
Ama olmuyor bir yerden sonra.Artık yoruldum gerçekten çok yoruldum ve en kötüsü 'yoruldum' diyememekten yoruldum.
Artık bu maskeleri taşımak zor geliyor .
Kaçışı bir kitapta,bir kitap sohbetinde bulmak şansı bile yavaş yavaş yok olurken ardından bakakalıyorum…
Gonçarov'un dedigi gibi Yiyorum, içiyorum, uyuyorum, gezmeye çıkıyorum. Ama birden keyfim kaçıyor, bir boşluk duyuyorum…
●●●