Hayat sanki benden uzaklaşmış, o güne kadar hissettiğim gücünü ve rengini kaybetmiş, eşyalar bir zamanlar hissettiğim(ve hissettiğiminde ne yazık ki farkına varmadığım)güçlerini ve hakikatlerini yitirmişlerdi.
Onu birazcık daha az düşünebilmeyi, zamanla onu unutabilmeyi başardığıma inanabilmeyi ne de çok isterdim! Onu düşünmediğim dakika artık çok azdı, daha doğrusu hiç yoktu.
"Bu gün onu kaybettiğim için olduğu kadar, ona hakkettiği kadar iyi davranamadiğim için de, bak yıllar sonra acı çekiyorum. Oğlum, bir kadına,zamanında, iş işten geçmeden iyi davranmayı bilmek lazım."