İnanalım Soğuk Mevsimin BaşlangıcınaFuruğ Ferruhzad
Bu kitap beni de soğuk mevsimin başlangıcına inandırdı. Kış, soğuk, ölüm hep bizimle; varoluşumuz kalabalıklardayken bile yalnız, bir başına.
Tüm hüzünlü deneyimlere, acılara, yalan ve dolanlara, her bahar sonrası gelen kara ayaza rağmen biz yalnız kadınlar "şiir"i yaşamaya ve varlığımızı ta kökünden toprağa, göğe, gücümüzün yettiğine bağlamaya devam etmeliyiz. Furuğ'un dediği gibi şiir, kendi kendine açılan ve varlığa bağlanan bir pencereydi ve bugün o pencerenin öte tarafında ben vardım. Onun şiirleriyle kendini bulması gibi ben de onun şiirlerinde mânâyı buldum. Kadını, aşkı, varoluşu anlamlandırışını çok sevdim.
En derinime değdi ve besledi toprağımı mısraları. Bir gün pencerenin onun olduğu tarafında olabilmek dileğiyle, sevgiler!
"Bana göre şiir, ona yaklaştığında kendine açılan bir penceredir. Yanında oturuyorum, bakıyorum, şarkı söylüyorum, bağırıyorum, ağlıyorum... Pencerenin öte yanında bir varlık olduğunu; orada birinin belki de iki yüz, üç yüz yıl sonra yaşayan birinin beni dinlediğini biliyorum. Şiir, geniş anlamıyla "varlık"a bağlanmak için bir araçtır. Onun en iyi yönü, insanın şiir söylerken "Ben de varım" ya da "Ben de var idim" diyebilmesidir. Ben, şiirimde bir şey aramıyorum. Aksine şiirimde kendimi yeni yeni buluyorum."