Serin
@Bihemsireokur
#Bihemsireokur
267 okur puanı
Ocak 2021 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hem son zamanlarda çok meşhur olduğu için hem de acaba travmalarımı tetikler mi diye korkarak başladığım bir kitap, Bahçıvan ve Ölüm.
Yazar, babasını kaybettikten sonra yas sürecini, hatıralarıyla yazıya dökmüş.
Kitapta eleştirilebilecek bir şey bulamadım açıkçası. Bir anı-roman nasıl eleştirilir ki?
Okurken tüm yas sürecimi hatırladım, bu yüzden okuması biraz zor oldu. Ama bir kayıptan sonra yazarla aynı şeyleri düşündüğümü, aynı hisleri hissettiğimi görmek beni yatıştırdı. Yakın zamanda bir kayıp yaşamış insanları gerçekten tetikleyebilir. Aynı zamanda hiç yas tutmamış insanları etkileyebilecek bir kitap da değil bence. Yani bir kaybınız varsa çok etkilenirsiniz, okumayın. Yoksa da size bir şey katacak bir kitap değil, okumasanız da olur. Yani çok kararsız kaldım. Ben bayıldım ama etkileyemediği insan da çok olur gibi geldi. :/
Reklam
Okuduğum ilk İskender Pala kitabı oldu Azdahak…
Başlarken incelemeleri okuduğumda “acaba bu kitap ruhumu daraltır mı? Okumak zor olur mu?” diye korkmuştum ama okudukça hiçte öyle olmadı.
1577 yılında Osmanlı’da geçen bu kitap Azi Dahaka efsanesinden esinlenmiş. Azdahaklar; dinsizliğe ve bir kuyruklu yıldız sayesinde büyük kurtarıcının gökten geleceğine inanıyorlar. Ama büyük kurtarıcı tarafından dünyanın güzelleştirilmesi için önce çirkinleşmesi gerekiyor.
Anne karnında ceninlerin kurban edilmesi…
Dini kitapların ödle kaplanıp, yırtılması…
Yangınlar…
İlk başta bu işkenceleri okumak zor geldi ama okudukça daha akıcı oldu kitap. Oldukça eski Türkçe kelimeler kullanılmış ama buna rağmen sizi kitaptan itmiyor, bu mükemmel kurgunun içine düştükçe düşüyorsunuz. Birde bu kurguya birazcık aşk serpiştirilmiş tadından yenmez olmuş.
Bu nasıl bir sondu…·556 syf.··1000Kitap
10/10
Beğendi
·2026 3. kitabı
·8 günde okudu
·Okunma: 16 Ocak 2026 00:35
·Gazap Üzümleri, 4-5 senedir kitaplığımda duran bir türlü okumak için cesaret bulamadığım bir kitaptı. Kitabı bitirdim ve dakikalarca boş duvarı izledim. Keşke daha önce okusaydım dedim. Yeri geldi sinirlendim, yeri geldi umutlandım, yeri geldi annenin ailesini bir arada tutma çabasına üzüldüm.
Açlık ve sefalet içindeki binlerce işçi ailelerini anlatıyor. Okurken bu düzene küfretmemek elde değil. Özellikle kitabın sonu… Allah’ım o nasıl bir sondu… Sanki yüzüme bir tokat yedim, kanım çekildi. Bu kadar geç okuduğum için çok pişmanım.
GERİ VERİLEN KIZ- DONATELLA Dİ PİETRANTONİO
~Anne kelimesini yavaş yavaş yüz kere tekrar ediyordum, ta ki artık anlamını yitirip sadece bir ağız jimnastiği haline gelene dek. Yaşayan
iki annenin biricik yetim kızıydım. Biri beni daha ağzımda sütü kurumamışken evlatlık vermişti, diğeri de beni on üç yaşımda ilk anneme iade etmişti. Ayrılıkların, yalancı ya da gerçeği söylemeyi reddeden akrabaların, mesafelerin kızıydım. Kimin kızı olduğumu artık bilmiyordum. Aslında şimdi bile bildiğim söylenemez. (S.124)
Bitirir bitirmez hissettiğim duygularla bu incelemeyi yazmak istedim. Arminuta’nın hikayesini okuyoruz. 13 yaşında öz ailesine geri verilen kızın hikayesi. 13 yıl boyunca tek çocuk olan ve el bebek gül bebek büyütülen kızımız, 5 çocuklu öz ailesine geri bırakılıyor. Bir anda hiç bilmediği bir hayata savruluyor. Çocukların okumayıp bakla toplamaya gittiği, ev işlerinde aktif rol aldığı, tek kişilik yatakta 2 kişi uyudukları bir hayat. Bu geri verilişin sebebini çevresindeki tüm yetişkinlere soruyor ama bir cevap alamıyor. Bu zorlukların üstesinden gelebilmesinin tek bir sebebi var: kız kardeşi Adriana.
Bu kitap; bir yandan Adriana ve Arminuta’nın ilişkisi ile içimi ısıttı, bir yandan Arminuta’nın sorularına cevap ararken ki çaresizliği ile yüreğimi burktu. Sadece bir anda bitmesini sevmedim. Bu iki kız kardeşin hikayelerinin devamını çok merak ettim. Keşke daha uzun olsaydı, tadı damağımda kaldı.
Ben zaten pediatri hemşiresi olduğum için özel gereksinimli çocukların ebeveynleriyle çok fazla iletişim halindeyim. 4 senedir meslekteyim ve çok fazla özel gereksinimli çocuk annesi-babası tanıdım, dertlerini dinledim, bazen acılarını gözlerinden anladım. Ama bu kitap hiç bakmadığım bir yerden bakmamı sağladı.
Bir babanın iki engelli oğlundan beklediklerini, keşkelerini, hayal kırıklıklarını okuyoruz ama biraz dram, biraz da mizahla.
Belki bu kara mizah size ağır gelebilir. Ama kesinlikle okunması gereken çok yalın, sarsıcı bir eser.
Yazarın gerçekten de özel gereksinimli çocukları olduğunu öğrenince daha da sarsıcı oluyor :)
Reklam