Beril Şevik

Beril Şevik
“Off. Şeyimi acıttın. Karaciğerimi.” “O diğer tarafta,” diye fısıldadım. “Apandistim o zaman.” “Yanlış.” “Safra kesesi?” “Hayır.” “S"ktiğimin İnsan anatomisi,”
Alıntı
Reklam
Kocamla ilk karşılaştığım gün tereyağlı kremalı kek gibi eriyip yok oluvermişti.
Alıntı
Sanki... ne bileyim, havada asılı kalmış gibisin. Çevrendeki her şeyden kopuksun. Bir yöne doğru gittiğini görmek istiyorum, Misery.
Alıntı
Koku giderek bir problemden ötesi haline geliyordu. İşgal ediyordu. Helezonlar çiziyordu. Geziniyordu. Burun deliklerinden ayrılmıyordu. Bazen iyice yoğunlaşıyordu. Birbirlerine pek dokunmuyorlardı. Ancak bir defasında kızın eli gömleğinin ön tarafına değdiğinde adam, kumaşta kokunun en yoğun olduğu kısmı yırtmaktan başka çare bulamamıştı. Sonra onu cebine sıkıştırmıştı ve artık her yere yanında götürüyordu. Kızdan kaçmak için evden ayrıldığında bile.
Alıntı
“Öncelikle, ben İnsanların arasında büyüdüm ve sülük, parazit, kan emici, kan süngeri, kene, yarasa kaltak gibi kelimelerin düşündüğünüz kadar yaratıcı hakaretler olmadığını bilmenizi isterim.”
Alıntı
Reklam