Ey heves kapılarını açan Allah’ım
meyva yemek değildi arzum
Cenneti bilmekti birlikte
- unuttum yasaklığını elmanın -
adımı unutmak gibi değil
unutmak gibi varlığımı…
Ey unutmayı yaratan,
unuttuğumu hatırlatan ,
aklımın ve de kalbimin sahibi;
bir kez içtin mi o pınarın suyundan
bir daha hiç içmemiş gibi olamaz,
unutur insan unutur da acılarını bile
unutmaz o tadı hiç
bu yüzden
eceliyle ölmüyor artık
hiç kimse
buralarda
rüyâ ile gerçek arasında
cennet sürgünü
havvâ’nın gözleri şimdi
belki de kanayan bir yaradır hâlâ
sol göğsümüzün altında
göçebe kuşların kanat sesleri